Kardes

Ben tek cocuk olarak buyudum. Sonra biraz daha buyudum, buyudum, ve bir kardesim oldu! Karisik duygularla karsiladim 27 yil farkla yasamima girisini...Annesinin karnindaki varligini soyledi babam; once garipsedim, sonra panikledim, arada hafifledim...derken, kucugum dogdu, ve ilk andan itibaren canimin parcasi oldu!
Bugun nedense gozumden kacmis birkac komik resmi geldi e-maille, hem gulup hem aglayip o sirada yazi yazmak ve burun silmek ve kahve icmek ve resim bakmak nasil bir seymis, bunu gordum.

Anlatmislardi kardes farklidir, kan ceker, icin alisir, parcan olur, aklini alir...anlamamistim. Dogruymus! Ustelik insanin anne olabilecegi yasta abla olmasinin, muthis bir "tadini sonuna kadar cikarip sorumlulugunsa kisitli olmasi" gibi bir luksu de varmis! Nedendir ki "cocuk sermayeyse torun kardir" gibi yaklasimlari vardir buyukannelikle buyukbabaligin; cocuklarini simartmadiklari kadar torunlarini simartir, ebeveyn sorumlulugunun izin vermedigi her seyi torunlariyla gerceklestirirler, o hesap! Hem annesi olabilecek kadar olgun, hem de anne-baba klasmanindan sayilmayacak kadar "kendinden" bir abla ile buyuyecek benim kardesim!
Minigim simdi 2 yasinda...Dogdugundan beri ayri sehirlerde, 1 aydir da ayri ulkelerde yasiyoruz. Benimle muhabbeti, yasinin cok dogal akisiyla, gorunce acaip sevinip kucagimdan inmemek, ama arada uzaklasinca da pek hasretlenmemek boyutunda...
Hasret duygusu zaten hafizayla elele ve biraz daha buyuyunce girer yasamimiza. Bebek aklimizin tazeligi hasretlere uzak, hafizalar birkac haftayla sinirli, ama o an yasanan/ gorulen/ yenen/ icilen/ oynanan/ duyumsanan her sey de bir o kadar yogun, derin, katiksiz, saf...Ne zaman ki hayat farkli ogretileriyle dolduruyor aklimizi, mutluluk da boyut artiriyor, huzun de; hasretle ozlem de giriyor yasamimiza, vuslatla ask da...Ogreniyoruz.

Bazen yetiskinligin kesin gercekleri acitinca canimizi nasil istiyorsak ki donelim cocuklugumuzun salincakli gunlerine, kucukken de bir an once buyumek istiyor buyumeyi sadece ozgurluk zanneden sorumluluk-bilmez kucuk bunye! Buyuyoruz.

Gelgelelim boncugum da buyuyor ve ben onu deliler gibi ozluyorum! O daha buyuyecek, bense bazi adimlarini kaciracagim. O plastik telefonuyla oynarken minik agzinda yuvarlaya yuvarlaya ismimi soyleyecek, ben duymayacagim...

Ama hayat uzun, hayat surpriz; belki 20 yil sonra o gurbette okuldayken de ben ona evden abla mektuplari yazacagim :) Ileride bebegimin kendinden birkac yas buyuk cool dayisi olucak, ben keyiften ucacagim. Canim kardesim, ozledim seni...Sen keyifle buyumene bak, ben insallah hayat boyu yaninda olacagim!