Hadi Eliza!

Dünkü yazının, geniş gönüllülük dileklerimin hemen üzerine, evrenin gizine varılmaz ufak sınavlarından biri gibi, ofiste canımı çok ama çok sıkan bir şeyler oldu. Kendimi nasıl kastım, tramvayda nasıl gittim, eve kendimi atıp Higgins’in yüzünü görür görmez nasıl ağlamaya başladım bilmiyorum…

Önce desteğine güller dökülesi kocamın sakinleştirici olumlu konuşması içimi ferahlattı. Ardından, dünkü yazı üzerine yorumlarda da konuştuğumuz, varlıkta ve yoklukta, gerçekleşen ve gerçekleşmeyen dileklerde şükran duyabilmek kuvvetini anımsadım, iyi geldi. Kendimi zorlayıp spora gittim, endorfin yüklemesi yaptım, o da cila oldu...Biraz rahatsız ve bölük pörçük, ama uzun bir uyku uyudum, haftanın en güzel gününe taze bir enerjiyle uyandım. Canım hiç işe gelmek istemese de, en Cuma usulü yarı-sportif kıyafetlerimi, en kendimiiyihissetmeyeihtiyacımvar aksesuarlarıyla süsleyip geldim.

Nasıl ve neden dingildediğimi anlatmıştım, süreç içinde bu gelişmeleri de bekliyordum. Zor dönemler kapıda, her şey de olacağına, hayırlısına varsın. Acilen toparlanmalı, kocaman ve çok kurumsal ve çok ingilizce ve çok ciddi ve çok etkileyici bir sektör sunumu hazırlamalıyım.

Olaya girişmeden hemen önce, kahvemi içip kaynak araştırırken, gözümün önüne şiir gibi, melodi gibi güzel Duvara Karşı’nın beni en çarpan sahnelerinden biri geldi. Bin türlü problem, bir dolu baskı zamanında, yorgun argın yemeği hazırlayıp sofrayı kurarken, televizyondaki ağır sıklet halter şampiyonasında bir Türk kadın halterci görür Sibel, koltuğa ilişir. Ekranda onun da isminin Sibel olduğu yazmakta ve çok büyük bir çabayla, bilmemkaçyüz kiloluk halteri kaldırmaya çalışmaktadır. Minicik bir fısıltı duyarız çok da konuşmayan bizim kızdan: “Hadi Sibel!”..Gözümüzden yaş boşalır. Tek sahnenin tek cümlesinde koskoca filmin yükünü sırtlayan, inanilmaz bir özdeşleşme anıdır bu…

Zorluk düzeyi ya da baştaki dertler karşılaştırılabilir mi? Tabii ki hayır ve binlerce şükür! Kariyer dediğin hayatın gerekli parçalarından sadece bir tanesidir ve ne sağlığından, ne huzurundan, ne de ailenden önemlidir.
Sadece hatırladım…öylesine.


Mutlu Cumalarımız olsun!