Yeşil Türbe

Müthiş havalı, 20 katlı bir plaza’dayız. Lobiye ilk girişte Herman Miller koltuklar, etkileyici isimler, değişik katlara konuşlanmış Morgan Stanley, Gucci gibi dünya markalarının yönetim ofislerinin adları dikkat çekiyor. Oysa genellikle içerideki geçiş turnikeleri arıza yapıyor, binanin girişindeki kafede ya kahve, ya portakal suyu bitmiş, kruvasanlar yağlı, meyveler pörsümüş oluyor. Herkesin akşamüstü acıkıp bir şeyler atıştırmak isteyeceği saatte de çat diye kapatıyorlar, ortada bir dolu tatlı bişeyi olan var mıığ? diye eşinen koca adam! Asansörlerin merkezi sisteminde bir bozukluk var, beklemeden binmek mümkün olmuyor.


Kendi ofisinizde geçirdiğiniz güzide zamanlar (bkz: İşkilli Büzük Yandan Dingil) ve toplantılarla (bkz: Bırakın Beniiğ!), hayatı cumayı beklemekle pazartesiyi geçirmek arasında bir yerlere hapsetmemek için pozitif enerji gurusu haline gelmeye çabalıyorsunuz.


Kafeteryaya giriyorsunuz, çesitler sıralanmış. Aslında görünürde bir salata büfesi, bir sandviç köşesi, bir sıcak yemek köşesi, içecekler ve ekmekler var ama, çorbaların biri hindistan cevizi, biri de sosislerin yüzdüğü sebzeli garip bir bulamaç. Ana yemek diye verilen tavukla risotto tecrübeyle sabit ki Allahlık, salata büfesinde dünkü yemeklerden kalanlarla yaratılmış müthiş füzyon çeşitler, mor lahanayla karıştırılmış makarna salatası, hardallı semizotu gibi garip formüller var. Bunca pırıltının içinde, yiyip yiyecek bir kase yoğurtla bir dilim kepek ekmeği alıp, kurumsal indirime rağmen markete göre 4.5 katı tutarındaki ücretini ödüyorsunuz, paşa paşa bir masaya oturuyorsunuz. Teselli ödülü olarak aldığınız ananas ve çileği de 1-2 saat sonra yenilmek üzere ofisteki buzdolabına itinayla yerleştiriyorsunuz.


Bu sırada geçen hafta pek heveslendiğiniz, buralara bile yazdığınız alışveriş maratonunu anımsıyorsunuz, doğru düzgün olan ürünlerin birinin bile dahil olmadığı, en abuk subuk ürünlerin indirimde olduğu ve insanların birbirini ezercesine almaya uğraştığı, uzaktan pek güzel görünümlü ama dokunup inceleyince berbat kumaşlı-berbat dikimli acayip kıyafetleri, daha tezgahta durduğu yerde topuğu eprimiş gibi görünen çizmeleri, yanlarında çiçek gibi duran, ama indirimden tabii ki zerre nasiplenmemiş İtalyan marka köşesini anımsayıp iç çekiyorsunuz...


İçinizden, “boşver yahu, yalan şeyler bunlar, hepsinin içi seni dışı beni yaksın da, içindeki hümanist kısım, ilişkiler içten/dolu/gerçek/sıcak/göründüğü gibi olsun, böylesine şükür" diyorsunuz. Tabii ofis yapmacıklığını buna dahil etmiyorsunuz, 1 kat dolusu insandan çok şanslıysanız 3-5 tanesiyle içten ilişkiler kurabileceğinizi öğrenecek kadar uzun çalışmışsınız. Geri kalanlar için İdarecilik101 dersinizle devam ediyorsunuz.


Gülümsüyorsunuz. Higgins ile mesajlaşıp gülümsemenize seviye atlatıyorsunuz.
Yine de her derde deva olanlardan, bayıldığınız bir deyimi anımsamadan edemiyorsunuz;

Dışından baktım yeşil türbe, içine girdim estağfurullah tövbe!!